Czesław Niemen to nie "legenda polskiej muzyki", ale jej odrębna cząstka. Choć kojarzony z muzyki lat ´60, największe artystyczne sukcesy święcił w następnej dekadzie, grając rocka, jazz-rocka i rocka progresywnego na poziomie światowym. Niespotykany dzisiaj talent wokalny i wyjątkowa osobowość.

Urodzony w 1939 roku, w Wasiliszkach Starych (obecnie Białoruś), właściwie Czesław Juliusz Wydrzycki. Pseudonim, a w późniejszym okresie nazwisko, zawdzięcza Czesławie Walickiej, która zasugerowała je na potrzebę występów we Francji, w połowie lat ´60. Występował z Niebiesko-Czarnymi do czasu solowego debiutu z Akwarelami, LP "Dziwny jest ten świat" (1967). Autor i wykonawca niezapomnianych piosenek jak "Sen o Warszawie", "Dziwny jest ten świat", "Pod Papugami", "Wspomnienie", "Bema pamięci żałobny rapsod". Szokował sobie współczesnych krzykiem artystycznym i kontrowersyjnymi strojami. Potępiany przez władze komunistyczne zmagał się z ludzką złośliwością. W poszukiwaniu dźwięku wypłynął na szeroki ocean muzyki rockowej, a pod koniec XX wieku tworzył samotnie muzykę elektroniczną. W latach ´70 nagrał longplaye dla znanego na całym świecie wydawnictwa CBS; założył zespoły "Akwarele", "Niemen Enigmatic" "Grupa Niemen" (z późniejszymi muzykami SBB) i "Niemen Aerolit". Grał koncerty na całym świecie; awangardowe utwory jak "Strange is this world", "From the first major discoveries", "Cztery ściany świata", "Pielgrzym" zdobywały uznanie wymagającej, nastawionej na postęp publiczności. Śpiewał poezje Norwida, Herberta, Przerwy-Tetmajera, Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Kofty a także innych poetów.

Wysoko ceniony wśród rodzimych artystów nigdy nie podporządkował się wymaganiom słuchaczy - to on kreował ich wnętrza i wrażliwość muzyczną. Po latach z żalem stwierdzał, że dla większości słuchaczy jest tylko "gwiazdką lat sześćdziesiątych". Warto podkreślić, że szerzej nieznana muzyka lat późniejszych odzwierciedla portret dojrzałego artystycznie twórcy. "Status mojego ja" z płyty "Terra deflorata" (1989) stanowi podsumowanie ścieżek jego kariery. Ostatnia jego płyta z materiałem premierowym, uznawana za pożegnalną, to "Spodchmurykapelusza" (2001).